دلمردگان عشق

مکن  با  من  چنین  خواری  که با آهی بسوزم من

               مکن  با  من چنین  تایی کزو خندان  شود  د شمن

همان تارت که رقصان است برای مردن آسان است

            مزن بردل چنین تاری که مرگ از من هراسان است

اگر داغ است  به  پیشانی  مباد  از  من  پشیمانی               

                   که  آخر داغ  پنهانی  شود  اسباب  ویرانی

اگر درداست بگو درد است که دردهمزاد یک مرداست                   

             وگرعیب است چه باک ازآن که با چشم تو گل کَرده است

وگرطوفان شود عالم چه باک دارم ازاین جانم                                

            که پیش ازشوراین عالم من این جان رابه تو دادم

وگرگویی چه داری تو بگویم هر چه خواهی تو

               مخند بر این سخن جانا که جان ریزم به پای تو

الا عاشق مشومجنون که صحرا پر زحیوان است           

           به این عمری که برباداست که صحرا پرزطوفان است

الا عاشق مشوفرهاد که کوهستان بسی سنگ است

          به این جانی که بی رنگ است که جان کندن بسی ننگ است

ولی عاشق بدان من هم نه مجنونم نه فرهادم

             ولی در پیچ گیسویش به هر سویش چه پیچانم