دلمردگان عشق

 هر که با ما بود از ما ميگريخت 

 چند روزيست حالم ديدنيست

حال من از اين و آن پرسيدنيست

 گاه بر روي زمين زل ميزنم

گاه بر حافظ تفال ميزنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

 يک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه ميپنداشتيم

عشق را تن پوش جانم می کنی

         چتری از گل سایبانم می کنی

                  ای صدای عشق در جان و تنم

                           آن سکوت ساده و تنها منم

من پر از اندوه چشمان تو ام

           آشنایی دل پریشان تو ام

                   آتش عشق تو در جان منست

                            عاشقی معنای ایمان منست

کی به آرامی صدایم می کنی

         از غم دوری رهایم می کنی

                 ای که در عشق و صداقت نوبری

                         کی مرا با خود از اینجا می بری؟